ବନ୍ଦ କୋଠରୀରୁ ପୁନର୍ବାସ କେନ୍ଦ୍ର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ: ମହିଳାଙ୍କ ଜୀବନରେ ଆସିଲା ନୂଆ ଆଶା
(ଲାୟନ୍ର ରମେଶ ଅଗ୍ରୱାଲ.:ନିପ୍ର)
ରାୟଗଡ଼, ୨୯ ଅଗଷ୍ଟ ୨୦୨୬: ଏକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ମାନସିକ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ହସ୍ତକ୍ଷେପରେ, ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ପ୍ରାୟ ଦୁଇ ବର୍ଷ ଧରି ଏକ କୋଠରୀ ମଧ୍ୟରେ ବନ୍ଦ ଅବସ୍ଥାରେ ରହୁଥିବା ଜଣେ ମହିଳାଙ୍କୁ ରାୟଗଡ଼ ଜିଲ୍ଲା ମୁଖ୍ୟ ଚିକିତ୍ସାଳୟରେ ମାନସିକ ରୋଗର ଚିକିତ୍ସା ପରେ ମାଲକାନଗିରିସ୍ଥିତ ଏକ ପୁନର୍ବାସ କେନ୍ଦ୍ରକୁ ସଫଳତାର ସହ ସ୍ଥାନାନ୍ତର କରାଯାଇଛି।
ବିଷମକଟକ ବ୍ଲକ୍ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଜୁଗାପଦର ଗ୍ରାମର ବାସିନ୍ଦା ଏହି ମହିଳା ମାନସିକ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟଜନିତ ସମସ୍ୟା କାରଣରୁ ଦୀର୍ଘଦିନ ଧରି ଏକାକୀ ଜୀବନ ବିତାଉଥିଲେ। ତାଙ୍କ ସମ୍ପର୍କରେ ସୂଚନା ପାଇବା ପରେ ଜିଲ୍ଲାପାଳ ଶ୍ରୀ ଆଶୁତୋଷ କୁଲକର୍ଣ୍ଣିଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଧେଶକ୍ରମେ ଏକ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟସେବା ଦଳ ଗ୍ରାମକୁ ଯାଇ ତାଙ୍କ ଅବସ୍ଥାର ମୂଲ୍ୟାଙ୍କନ କରିଥିଲେ। ଏହି ଦଳରେ ରାୟଗଡ଼ ଜିଲ୍ଲା ମୁଖ୍ୟ ଚିକିତ୍ସାଳୟର ମାନସିକ ରୋଗ ବିଶେଷଜ୍ଞ ଡା. ରାକେଶ ରଞ୍ଜନ ପାଢ଼ୀ, ବିଷମକଟକ ସିଏଚ୍ସିର ଭାରପ୍ରାପ୍ତ ଚିକିତ୍ସା ଅଧିକାରୀ ଡା. ଏଚ୍.ବି. ଟୁଡୁ, ମାନସିକ ରୋଗ ସାମାଜିକ କର୍ମୀ ଶ୍ରୀ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର କାଦାମ୍ବାଲୁ ଏବଂ ସ୍ଥାନୀୟ ସରପଞ୍ଚ ସାମିଲ ଥିଲେ। ଦଳ ପରିବାର ସଦସ୍ୟମାନଙ୍କୁ ମାନସିକ ରୋଗ, ଏହାର ଚିକିତ୍ସା ଏବଂ ମାନସିକ ରୋଗୀଙ୍କୁ ସାମାଜିକ ଭାବେ ଏକାକୀ କିମ୍ବା ବନ୍ଦୀ କରି ରଖିବାର କୁପରିଣାମ ସମ୍ପର୍କରେ ପରାମର୍ଶ ଦେଇଥିଲେ।
ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ମହିଳାଙ୍କୁ ରାୟଗଡ଼ ଜିଲ୍ଲା ମୁଖ୍ୟ ଚିକିତ୍ସାଳୟରେ ଭର୍ତ୍ତି କରାଯାଇଥିଲା। ସେଠାରେ ଡା. ରାକେଶ ରଞ୍ଜନ ପାଢ଼ୀଙ୍କ ତତ୍ତ୍ୱାବଧାନରେ ସେ ପାଞ୍ଚ ଦିନ ଧରି ମାନସିକ ରୋଗର ଚିକିତ୍ସା ଏବଂ ଆବଶ୍ୟକ ସହାୟତା ପାଇଥିଲେ। ଚିକିତ୍ସା ପରେ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟାବସ୍ଥାରେ ଉଲ୍ଲେଖନୀୟ ସୁଧାର ଆସିବା ସହ ସ୍ଥିରତା ଫେରିଥିଲା। ଏହା ପରେ ତାଙ୍କର ଦୀର୍ଘମିଆଦୀ ଯତ୍ନ ଓ ପୁନର୍ବାସ ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରାଯାଇଥିଲା। ରାୟଗଡ଼ ଜିଲ୍ଲା ସାମାଜିକ ସୁରକ୍ଷା ଅଧିକାରୀ ଶ୍ରୀମତୀ ଏଲିଜାବେଥ୍ ଗୋରଡ଼ା, ଶ୍ରୀ ଶ୍ରୀକାନ୍ତ କୁମାର ପାଣିଗ୍ରାହୀ, ଉପଖଣ୍ଡ ସାମାଜିକ ସୁରକ୍ଷା ଅଧିକାରୀ (SSSO), ରାୟଗଡ଼ ଏବଂ ନୂତନ ଜ୍ଞାନ ବର୍ଦ୍ଧିନୀ, କୋଲନରାର ଶ୍ରୀ ସବର ତରାଇଙ୍କ ସହଯୋଗ ଓ ସମନ୍ୱୟରେ ତାଙ୍କୁ ଆଜି ମାଲକାନଗିରିସ୍ଥିତ ଏକ ପୁନର୍ବାସ କେନ୍ଦ୍ରକୁ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଚିକିତ୍ସା, ଯତ୍ନ ଓ ପୁନର୍ବାସ ପାଇଁ ସଫଳତାର ସହ ସ୍ଥାନାନ୍ତର କରାଯାଇଛି।
ଡା. ରାକେଶ ରଞ୍ଜନ ପାଢ଼ୀ କହିଛନ୍ତି ଯେ, ମାନସିକ ରୋଗ କେବେବି ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ବନ୍ଦୀ କିମ୍ବା ସମାଜଠାରୁ ଅଲଗା କରି ରଖିବାର କାରଣ ହୋଇପାରେ ନାହିଁ। ସମୟୋପଯୋଗୀ ଚିକିତ୍ସା, ପରିବାରର ସହଯୋଗ, ପୁନର୍ବାସ ଏବଂ ସମାଜର ସ୍ୱୀକୃତି ମିଳିଲେ ମାନସିକ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ସମସ୍ୟାରେ ଜୀବନ ବିତାଉଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନଜନକ ଓ ସାର୍ଥକ ଜୀବନ ବିତାଇପାରିବେ।
ଏହି ପଦକ୍ଷେପ ହସ୍ପିଟାଲର ସୀମା ମଧ୍ୟରେ ମାନସିକ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟସେବାକୁ ସୀମିତ ନରଖି ଦୂରଦୂରାନ୍ତର ଅଞ୍ଚଳରେ ରହୁଥିବା ଅସହାୟ ଓ ଆବଶ୍ୟକତା ଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚାଇବାର ଗୁରୁତ୍ୱକୁ ପ୍ରତିପାଦିତ କରୁଛି। ଏଥିସହ ଚିକିତ୍ସା ବିଶେଷଜ୍ଞ, ସ୍ଥାନୀୟ ପ୍ରଶାସନ, ପରିବାର ଏବଂ ପୁନର୍ବାସ ସେବା ପ୍ରଦାନକାରୀଙ୍କ ସମନ୍ୱିତ ପ୍ରୟାସ କିପରି ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଉପଯୁକ୍ତ ଚିକିତ୍ସା ଓ ଯତ୍ନ ଯୋଗାଇ ତାଙ୍କ ଜୀବନରେ ନୂଆ ଆଶା ସୃଷ୍ଟି କରିପାରେ, ତାହା ମଧ୍ୟ ଏହି ଘଟଣା ପ୍ରମାଣ କରୁଛି।
ବନ୍ଦ କୋଠରୀରୁ ଏକ ନୂଆ ଆରମ୍ଭ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଏହି ମହିଳାଙ୍କ ଯାତ୍ରା ଆମକୁ ମନେ ପକାଇ ଦେଉଛି ଯେ ସମୟୋପଯୋଗୀ ଚିକିତ୍ସା, ସମବେଦନା, ପୁନର୍ବାସ ଓ ସମାଜର ସ୍ୱୀକୃତି ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ଜୀବନରେ ଆଶା, ସମ୍ମାନ ଓ ସାର୍ଥକତା ଫେରାଇ ଆଣିପାରେ।
